dostosuj witrynę:
Nr 2/2019 Wokół Bauhausu
5 Modernizm we Wrocławiu

Nr 2/2019 Wokół Bauhausu

Biblioteka
  1. Wstęp

  2. Wirus Bauhausu

  3. Bauhaus. Przemilczane kryzysy

  4. Obok – polscy projektanci i Bauhaus

  5. Nowy początek. Kobiety Bauhausu

  6. Modernizm we Wrocławiu

  7. Nowoczesne meble z niklowanych rur stalowych i ich bielski projektant Bruno Weil

  8. Od modernizmu do medialabów. Krytyczne projektowanie w czasach nadmiaru danych


5 Modernizm we Wrocławiu

Tekst stanowi próbę ukazania roli Wrocławia w wytyczaniu drogi ku nowoczesności w architekturze i sztuce użytkowej w pierwszej połowie XX wieku. Szczególnie ważny jest związek Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego ze słynną szkołą Bauhaus założoną w Weimarze przez Waltera Gropiusa w 1918 roku. Państwowa Akademia Sztuki weszła z początkiem wieku na drogę reform. Szkoła po objęciu jej dyrekcji przez Hansa Poelziga w 1903 roku rozpoczęła swój złoty okres. Poelzig (1903–1916) zapoczątkował reformę kontynuowaną przez kolejnych dyrektorów – Augusta Endela (1918–1925) i Oskara Molla (1925–1932) – aż do momentu zamknięcia uczelni w 1932 roku.
W 1918 roku Walter Gropius starał się o pracę we Wrocławiu w Akademii Sztuki. Zdecydował się jednak utworzyć szkołę w Weimarze. Prace jej uczniów i profesorów uważa się za początek nowoczesnych form przemysłowych.
Dyrektorzy Endell i Gropius starali się wprowadzić nowoczesny sposób kształcenia. Ich szkoły łączyło zarówno podobieństwo programów, jak i artyści pracujący w obu uczelniach. Sposób kształcenia we wrocławskiej akademii porównywany był do sposobu nauczania w Bauhausie. Hartmut Frank użył określenia „Bauhaus przed Bauhausem” w odniesieniu do szkoły wrocławskiej, bowiem reforma nauczania rozpoczęła się tam jeszcze przed I wojną światową.
Kadencja O. Molla była okresem największego rozkwitu wrocławskiej uczelni, kiedy to pracowali tu tacy twórcy jak: Josef Vinecký (od1928), Johannes Molzahn (od 1929), Oskar Schlemmer (od 1929) i Georg Muche (od 1931), trzej ostatni związani z Bauhausem.
Wizytówką nowego nurtu w sztuce użytkowej i architekturze była zorganizowana w 1929 roku, z inicjatywy Werkbundu, wystawa Mieszkanie i miejsce pracy (Wohnung- und Werkraum Ausstellung – WuWA). Była ona ostatnim we Wrocławiu tak spektakularnym manifestem Neues Bauen (nowego budownictwa) przed zamknięciem Akademii Sztuki i Bauhausu. Do dziś stanowi znakomity przykład nowego stylu, o który walczyli przedstawiciele niemieckiej awangardy, bez względu na to, którą szkołę reprezentowali.