Często słyszy się w rozmowach nieformalnych, że młodzi projektanci miewają dalekie od rzeczywistości wyobrażenie dotyczące realiów pracy w firmie. Jedni oczekują, że dostaną od pracodawców dużo opieki, przestrzeni i cierpliwości. Inni sądzą, że wszyscy powinni ich słuchać, bo mają dyplom i wiedzą najlepiej, co firma ma oferować.

Wydaje się, że pewien żal jest wpisany w moment opuszczania murów uczelni. Z zaangażowanego, empatycznego środowiska wpada się w rzeczywistość rządzącą się innymi prawami. Jak nie stracić energii do społecznego działania, mierząc się z trudnymi realiami zawodowymi?