Co się stanie jeśli, na poziomie koncepcyjnym, nie oddzielimy człowieka od świata? Czy można uniknąć personalizacji istnienia, zwrotu lingwistycznego jednostki, uprzedmiotowienia języka, mediatyzacji obiektów i dehumanizacji mediów…

Wydaje się, że pewien żal jest wpisany w moment opuszczania murów uczelni. Z zaangażowanego, empatycznego środowiska wpada się w rzeczywistość rządzącą się innymi prawami. Jak nie stracić energii do społecznego działania, mierząc się z trudnymi realiami zawodowymi?