Tradycyjne modele prognostyczne redukują wyobraźnię do funkcji kontrolnej, co ogranicza możliwość krytycznego i efektywnego negocjowania przyszłości. Spekulacja natomiast jako praktyka poznawcza generuje sytuacje kontrfaktyczne i jest narzędziem poszerzania pola przyszłego, które nie służy przewidywaniu, lecz temu, by przyszłość stała się medium krytycznej zmiany w teraźniejszości.