Nr 0/2019 Otwarcie pola
5 Osobiste tajemnice czy wszechwiedzący narrator. Użycie pierwszej osoby liczby pojedynczej przy tworzeniu bohaterów i scenariuszy

Nr 0/2019 Otwarcie pola

Biblioteka
  1. Wstęp

  2. Sprzężenie dodatnie

  3. Projektowanie degradacji

  4. Emocje. Kluczowy czynnik w projektowaniu

  5. Przyjemność. Od neuronauki do ergonomii emocji

  6. Osobiste tajemnice czy wszechwiedzący narrator. Użycie pierwszej osoby liczby pojedynczej przy tworzeniu bohaterów i scenariuszy

  7. Projektowanie wobec kultury opresji. O strategiach projektowych Krzysztofa Wodiczko


5 Osobiste tajemnice czy wszechwiedzący narrator. Użycie pierwszej osoby liczby pojedynczej przy tworzeniu bohaterów i scenariuszy

Persony i scenariusze tworzą projektanci, futuryści, stratedzy biznesowi itp. Jest to sposób pozwalający na ugruntowanie i komunikowanie koncepcji dotyczących oczekiwanych typów zachowań i postaw ludzi, którzy będą korzystali z danego rozwiązania projektowego w przyszłości, niezależnie od tego, czy chodzi tu o produkt, usługę, system, komunikację, czy też protokół. Zwykle opisy takie mają swoją specyfikę, a ich celem jest spowodowanie, aby czytający je przestali myśleć w kategoriach ogólnych i zrozumieli, że użytkownicy dóbr będą prawdziwymi ludźmi o skomplikowanej przeszłości i drodze życiowej. Z reguły persony i scenariusze są pisane w formie krótkich biografii i zwięzłych opowiadań, w trzeciej osobie z perspektywy wszechwiedzącego narratora. Zakłada się, że autor wie wszystko o przyszłych poczynaniach postaci i o niej samej, nawet jeśli sam opis nie jest wyczerpujący, a raczej szkicowy.

W niniejszym opracowaniu twierdzę, że pewna zmiana w tym podejściu może przynieść wyjątkową wartość w postaci rozszerzenia analitycznych i komunikacyjnych możliwości techniki tworzenia person i scenariuszy. Zmiana ta polega na pisaniu i przedstawianiu zarówno postaci, jak i scenariusza w pierwszej osobie liczby pojedynczej, tak jakby tworzona persona mówiła w konwencji autobiograficznej. Ściśle rzecz biorąc, uzyskiwana w ten sposób wiedza o użytkowniku jest mniejsza, jako że postać może wiedzieć jedynie to, co faktycznie on by wiedział – w przeciwieństwie do opisu przedstawianego przez wszechwiedzącego narratora. Niemniej większy nacisk na subiektywizm postrzegania i niepowtarzalność indywidualnych zachowań może zainspirować piszących do dokonania nowego wglądu w cechy persony i jej działań, a także pomóc czytającym szybciej nawiązać z nią empatyczne porozumienie.