„Narzędzia” i „metody” to terminy często używane zamiennie w potocznych rozmowach o projektowaniu. W bieżącym numerze chcieliśmy spojrzeć przede wszystkim na narzędzia – konkretne instrumenty lub techniki służące do wykonania określonego zadania projektowego. Nasze redakcyjne narzędzie do pozyskiwania tekstów (call for papers) działa coraz sprawniej. W każdym kolejnym naborze jesteśmy pozytywnie zaskakiwani liczbą i jakością zgłoszeń. 

Przemysłowe ramiona robotyczne są powszechnie postrzegane jako narzędzia zaprojektowane do wykonywania powtarzalnych, zoptymalizowanych operacji. Tymczasem coraz częściej opuszczają one linie produkcyjne i wkraczają w przestrzeń projektowania, gdzie ich rola ulega zasadniczemu przeobrażeniu.

Uniwersalne aplikacje zdemokratyzowały design. Każdy korzysta z szybkich i prostych ustawień fabrycznych. Odpowiedź na tę standaryzację to powrót do fundamentalnej zasady rzemiosła i samodzielne dostosowywanie rozwiązań oraz narzędzi. Dziś jednym z takich narzędzi jest oprogramowanie.

Najintensywniejsze doznanie, jakie może dziś zaoferować technologia, nie wiąże się z ekranem. To dotyk czegoś, co nie istnieje – przebywanie w przestrzeni, która odpowiada na twoją obecność, zanim zdążysz pomyśleć o jakimkolwiek urządzeniu. W warszawskim Melt Museum codziennie obserwujemy moment, w którym ten dotyk się wydarza. Goście zapominają o sensorach, projektorach i algorytmach. Zostaje samo doświadczenie. Coś, co czują jako realne, choć wiedzą, że takie nie jest. Ta szczelina między fizycznym a niemożliwym jest miejscem, w którym pracujemy od ponad dekady.

Narzędzia sztucznej inteligencji wspierają coraz więcej interakcji między klientem a usługodawcą. Ułatwiają wyszukiwanie i porównywanie ofert, generują zapytania i odpowiedzi oraz automatyzują powtarzalne czynności. W wielu przypadkach stają się aktywnymi uczestnikami procesu i wykonują zadania w zastępstwie człowieka. Klasyczny schemat usługi (service blueprint)¹ ma problem z pokazaniem ich roli oraz konsekwencji dla doświadczenia klienta i pracownika.

W projektowaniu wykorzystujemy różne narzędzia – również takie, które wspierają analizę i porządkują sposób myślenia o projekcie, pomagają określić jego założenia lub ujawnić zależności między jego elementami. Korzystamy z nich, aby podejmować decyzje w sytuacjach, gdy sama intuicja nie wystarcza.

Projektant przestaje funkcjonować jako ekspert interpretujący ludzkie zachowania, a zaczyna opiekować się procesami, w których wiedza wyłania się z relacji i współtworzenia. Design, ujmowany jako głęboka praktyka poznawcza, wykracza poza ramy analityczne w stronę ucieleśnionego doświadczenia i refleksji badawczej.

Jak wygląda współczesna dyskusja o designie i jakie jest w niej miejsce dla kryteriów merytorycznych? Krytyczna analiza designu i dotyczącego go dyskursu to narzędzie tworzenia odpowiedzialnego wzornictwa.

Jako projektanci uczymy się skalować i budować wszystko poza ograniczeniami. Artykuł proponuje granicę jako narzędzie projektowe i punkt wyjścia do pracy nad metodologią, która pozwala nie tylko rozwijać technologie cyfrowe, ale też świadomie zatrzymywać ich ekspansję i je regulować.